EVS - Juli 2020

Dieser Artikel ist dreisprachig.
This article is bilingual.
Bu yazı üç dilde yazılmıştır.

Juli: Coronavirus und ein richtiger Abschied

In diesem Artikel geht es um meine Freiwilligenerfahrung während der Corona-Pandemie - 15. März bis 12. Juli. Zum ersten Mal hörten wir von dem Virus. Es war auf einem anderen Kontinent. Dann wird plötzlich Italien zum Zentrum des Virus in Europa. Und es breitete sich schnell aus - zu schnell. Es gibt viele verschiedene Vorstellungen über die Krankheit: Verschwörungstheorien, Großzwecktheorien usw… Das soll aber hier nicht weiter unser Thema sein.

Es war ein typischer Tag in der Freien Schule und es gab ein Elterntreffen. Wir erhielten die Information, dass alle Länder ihre Grenzen schließen, Flüge storniert werden und das soziale und berufliche Leben auf der ganzen Welt eingeschränkt wird. Zu diesem Zeitpunkt hatte ich nicht im Traum daran gedacht, in die Türkei zurückzukehren. Doch nachdem wir darüber informiert wurden, dass auch Schulen geschlossen werden würden, begann auch ich darüber nachzudenken. Denn wenn die Schule geschlossen ist, bedeutet das, dass ich ganz alleine im großen Schulhaus wäre. Darüber hinaus wurden in Österreich viele Dinge eingeschränkt, wie Ausgehen, Arbeiten (außer in systemrelevanten Berufen) und auch zu reisen. So beschloss ich, in die Türkei zurückzukehren. Ich suchte nach Tickets und kaufte eines. Doch schon nach einigen Stunden schloss die türkische Regierung die Grenzen. Diese Unsicherheit war sehr belastend für mich. Gott sei Dank öffnete die türkische Regierung die Grenzen doch noch für exakt drei Tage – ausnahmslos für türkische Bürger. Damit konnte ich in die Türkei zurückfliegen. Zu diesem Zeitpunkt dachte ich, es würde nur einen Monat dauern und dann würde ich wiederkommen.

Als ich in der Türkei ankam, begab ich mich 14 Tage in freiwillige Quarantäne. Ich hatte große Angst mich am überfüllten Flughafen selbst angesteckt zu haben. Zum Glück blieb ich gesund und ich erkannte bald, dass dieser Ausnahmezustand nicht nach einem Monat enden würde. So stand bald die Frage im Raum meinen Freiwilligenprozess zu beenden oder aus der Ferne zu arbeiten.

Nach Rücksprache mit meinem Direktor entschied ich mich für zweiteres – in der Hoffnung vielleicht doch noch zurückkehren zu können. Und so konnte ich die Schule auch weiterhin unterstützen. Ich habe eine Aufgaben-Liste erstellt, an der ich während der „Coronazeit“ arbeiten wollte.

Während dieser Zeit hatte ich leider auch ein großes familiäres Gesundheitsproblem: mein Vater hat Lungenkrebs. Alle meine Familienmitglieder waren alarmiert. Da das Coronavirus die Lunge direkt befällt, waren wir in Panik und versuchten, ihm eine angemessene Umgebung zu bieten. Zudem bekam mein Vater hohes Fieber. Da wir wegen des Coronavirus sehr verunsichert waren, haben wir den medizinischen Dienst angerufen. Sie kamen und nahmen uns mit zu meinem Vater, weil er jemandes Hilfe brauchte. Sie nahmen uns als Coronavirus-Patienten auf und behandelten meinen Vater zehn Tage lang. Nach acht Tagen waren seine Werte stabil und die Ärzte sagten uns: "Es sei „nur“ eine Lungenentzündung." Aber diese Tage waren stressig und voller Angst.

Danach gingen wir zu unserem „neuen normalen“ Corona-Leben über, was bedeutete, einfach zu Hause zu bleiben. Ich fing an, an meinen Aufgaben für die Freie Schule zu arbeiten. Eine meiner Aufgaben war es, alles für den nächsten Besuch vorzubereiten. Ich nahm Kontakt mit den Behörden auf um alle Dokumente für das Visum, bilaterale Abkommen, usw. vorzubereiten. Es dauerte sehr lange. Schlussendlich wurde mein Visum aber doch genehmigt!

Meine zweite Tätigkeit war, ein Fotoalbum für die Schule zu erstellen. Da es eine meiner Aufgaben vor Ort war, Fotos von den Kindern zu machen und sie für die Schule aufzubewahren. Zuerst habe ich alle Fotos ausgewählt und sortiert, die Gesamtmenge der Fotos betrug 2000 und es war nicht einfach. Ich habe für jedes Kind verschiedene Ordner mit ihrem Namen erstellt und die zugehörigen Fotos in ihre Ordner gelegt. Danach habe ich online mit dem Design des Albums begonnen. Nach einigen kleinen Änderungen von unseren LernbegleiterInnen war es fertig. Dieses Album voller Erinnerungen wurde jedem Kind mit dem Zeugnis überreicht und macht mich glücklich.

Nach einiger Zeit kündigten nationale und internationale Nachrichten an, dass die Grenzen wieder geöffnet werden würden. Wir waren ohnehin immer in Kontakt und hatten jeden Mittwoch unser virtuelles Treffen. Johanna hat mich während dieser Phase sehr unterstützt -  ein großes DANKE an sie! In einem unserer Treffen sagte ich ihr, dass ich nach Österreich zurückkehren möchte, um wenigstens alle Kinder und Eltern wiederzusehen, meine persönlichen Sachen abzuholen usw. Sie freute sich über diese Entscheidung und fragte die anderen Eltern. Auch für sie war es okay. Die türkische Regierung hat am 20. Juni unsere Grenzen geöffnet und so habe ich am 1. Juli mein Ticket nach Österreich gekauft. Aus rechtlichen Gründen habe ich in der Türkei einen Coronatest gemacht und ihn den österreichischen Behörden vorgelegt.

Es war wunderschön für mich, wieder mit den Kindern und Eltern zusammen zu sein. Ich empfinde Österreich als meine zweite Heimat und kehrte zu meinen Freunden zurück. Doch ich hatte wirklich Pech und so musste ich akzeptieren, dass nur einen Tag nach meiner Ankunft in Österreich die Schulen wegen der zunehmenden Zahl neuer Infektionen wieder geschlossen wurden. Zumindest konnte ich die Kinder noch einen Tag lang sehen und wir konnten uns richtig voneinander verabschieden. Das war mir persönlich äußerst wichtig. Danach traf ich mich mit einigen unserer Eltern, was auch sehr toll war. Wir aßen gemeinsam und redeten noch viel miteinander. Ein herzliches Dankeschön an jeden einzelnen, der mich als Teil ihrer Familie akzeptiert hat. Und vielen Dank auch für die großzügigen und durchdachten Geschenke.

Ich bin sehr froh, dass ich diese Erfahrung machen durfte und glücklich, euch alle kennengelernt zu haben.

Mit Liebe und Respekt,

Muhammed Refik Tekeli

July: Coronavirus and A Proper Farewell

This article will be about my volunteer experience after the coronavirus, from 15th of March until the 12th of July. For the first time, we heard about the virus, when it was on another continent. Then İtaly became the center of the virus in Europe. After that, it spread fast, and everything was too fast. There are many different ideas about the illness: conspiracy theories, grand purpose theories, etc. but this is not our topic.

It was a typical day at Freie Schule, and there was a parent meeting. Then, we got the information about all the countries shutting down their borders, cancelling the flights, and restricting the social and work life all over the world. At that time, I wasn’t thinking of going back to Turkey, but after we were informed that schools would be closed as well, I was starting to rethink that because if the school was closed, it means that I would be alone in the school’s big house. Additionally, many things were restricted in Austria, such as going out, working except for critical jobs and traveling. Then I decided to go back to Turkey. I searched for tickets, and I bought one, but after some hours, the Turkish government shut down the borders. This uncertainty was hard for me. After one day, the Turkish government opened the borders for three days just for Turkish citizens. With this, I was able to fly back to Turkey, but still, I thought it would last only one month, and then I would be able to go back.

When I flew back to Turkey, I voluntarily quarantined myself for 14 days at my house alone. It was stressful because at that time, there was a high chance to catch coronavirus if you were in crowded places such as airports. But in the end, I had no infection and also understood that it wouldn’t end just in one month. After that, there was a big question: “Is my volunteer process over?”. After a while, I got some choices, such as to end my volunteer process or to work remotely.

After we discussed finishing my volunteer process or working remotely with my director, I decided to work remotely because this gave me the chance to go back to my volunteer job and also I could continue to support my school, the teachers and the children. I created a list that I could work on during the corona lockdown; teachers and my director contributed to it.

During that time, I had some family health problems, my father was diagnosed with lung cancer, and all of my family members were highly alarmed because coronavirus affects lungs directly. We were in panic and tried to serve him an appropriate environment. After a while, my father had fever for three days, and ıt was always high. We were worried about the coronavirus and called the medical services. They came and took us with my father because he needed someone’s assistance. They took us as coronavirus patients and treated my father for ten days. After eight days, his fever was stable, and the doctors told us that it was just pneumonia. But these days were stressful and full of anxiety.

After that, we went on to our “new normal” corona life, which meant just staying at home. I started to work on my duties for Freie Schule. One of my tasks was preparing everything for the next volunteer. I got in contact with her and we prepared all the relevant documents for visa, bilateral agreement, host/ home associations, etc. It took too long to be ready for the legal processes, but in the end, she applied for the visa.

If I need to give some more examples, the second thing I did was to create a photo album for the school. One of my duties at school was taking photos of the children and keeping them for the school. First of all, I picked and sorted all the photos, the total amount of the photos was 2000, and it was not easy. I created different folders for each child with their names and put the related photos in their folders. After that, I created an online album maker page and started to design the album. After some editing from our teachers, it was ready. This album will be remaining for all the children from this year, and it makes me happy.

And after some time, national and international news announced that borders would reopen. We were always in contact with my manager, and we had weekly meetings every Wednesday. Johanna supported me so much, many thanks to her. In one of our meetings, I told her that I wanted to come back to Austria at least to see all the children and parents again, to pick up my personal belongings, etc. She was happy about that decision and asked the other parents. It was okay for the other parents as well. The Turkish government opened our borders on the 20th of June and I repurchased my ticket to Austria on the 1st of July. To meet with travel regulations in Austria, I got a corona test in Turkey and submitted it to Austrian authorities.

It was sweet for me to be with children and parents again. In Austria, I always felt like being in my second home and with my friends. But I was unlucky, and everyone accepted that. Because just a day after I came to Austria, schools were closed again because of the increasing numbers of new coronavirus patients. At least, I was able to see the children for one day, and it was a proper goodbye for all of us. Just saying goodbye in a proper way was essential for me too, and I was able to. After that, I met with some of our parents, which was so great. We ate, discovered, and talked much with them. Many thanks to each of them for accepting me as a part of their family. Many thanks to them for their generous and well-thought-out gifts.

So glad I had such an experience, so happy I knew all of you.

With love and respect,

Muhammed Refik Tekeli

Temmuz: Corona Virüs ve Uygun Bir Veda

Bu makale koronavirüs ve sonrası gönüllü deneyimimle (15 Mart'tan 12 Temmuz'a kadar) ilgili olacaktır. Virüs hakkında haberlerden duyduğumuz kadarıyla Çin’deydi, kendimizi güvende sayıyorduk. Ardından İtalya, Avrupa'daki virüs yayılımının merkezi oldu, Avusturya’nın İtalya’ya sınırı olduğunu düşününce durum biraz daha korkunç olabiliyor. Hastalık Avusturya’nın Tirol kayak bölgesinin de katkısıyla Avrupa’ya hızla yayıldı ki zaten bundan sonra her şer çok hızlı gelişti. Hastalığın laboratuvarda geliştirildiği, daha büyük bir amacın bir fitilini taşıdığı, aslında normal virüslerden öldürücü olmadığı gibi birçok fikir dolaşmakta bu hastalık hakkında, ancak bu bizim şuanki konumuz değil. 

O gün de Freie Schule'de tipik bir gündü ve bir veli toplantısı yapılmaktaydı. Sonrasında, tüm ülkelerin sınırlarını kapatmaya başladığı, tüm uçuşlarını iptal ettiği ve tüm dünyada sosyal/ çalışma hayatının kısıtlandığı haberlerini bir bilimkurgu filmi izlercesine peş peşe aldık. Aslında o zamanlar durumun geçici olduğunu düşünerek Türkiye’ye dönmeyi düşünmüyordum, ancak benim çalıştığım okul da dâhil okulların kapatılacağından haberdar olduktan sonra bunu yeniden düşünmeye başlamıştım. Çünkü okul kapalı olduğunda sokağa çıkma yasağı da uygulanacak, ben de okulun büyük evinde yalnız kalacaktım. Avusturya o sıralar tam kısıtlanma sürecine giriyordu: yavaş yavaş sokağa çıkma kısıtlandı, kritik işler haricinde işe gitmek yasaklandı, yine keyfi seyahatler ve rotalar iptal edildi. Bütün bunları düşündüğümde Türkiye’ye dönmeye karar verdim. Bilet aradım ve bir tane aldım, ancak birkaç saat sonra Türkiye sınırlarını kapatarak tüm uçuşları iptal etti. Bu belirsizlik benim için çok zor oldu. Bir gün sonra Türkiye üç günlüğüne sınırları sadece Türk vatandaşları için açtı. Bu şekilde Türkiye'ye geri uçabildim, ama yine de bu durumun sadece bir ay süreceğini ve sonra Avusturya’ya/ okula geri dönebileceğimi düşündüm.

Türkiye'ye döndüğümde, kendimi evimde 14 günlük gönüllü karantinaya aldım. Karantina süreci stres doluydu, çünkü o zamanlar için havaalanları gibi kalabalık yerlerde bulunmuş olmak korona virüsü için yüksek potansiyel oluşturmaktaydı. 14 günlük karantina sonrasında bu hastalığı taşımadığım anlaşıldı ve bu sürecin sadece bir ay içinde bitemeyeceğini anladım. Bundan sonra aklımda “Gönüllülük sürecim bitti mi?” diye büyük bir soru vardı. Bir süre sonra, gönüllülük sürecimi sona erdirmek ya da uzaktan çalışmak gibi bazı seçeneklere sahip oldum.

Okuldaki yöneticimle gönüllülük sürecimi bitirmek yahut uzaktan çalışmak hakkında uzun konuşmalardan sonra, uzaktan çalışmaya karar verdim. Çünkü bu yol ile her şey kontrol altına alındığında geri dönme şansım olabilirdi ve onları uzaktan da olsa okulu desteklemeye devam edebilirdim. Korona zamanlarında üzerinde çalışabileceğim bir liste oluşturdum; öğretmenler ve yöneticim ise bu konuda bana katkıda bulundu.

Bu süre zarfında aile ile ilgili bazı sağlık sorunları yaşadım, babam akciğer kanseriydi ve tüm aile üyelerim alarmdaydı. Korona virüs akciğerleri doğrudan etkilediğinden ailece panik içerisindeydik ve bütün süreç boyunca babama uygun bir ortam sağlamaya çalıştık. Bir süre sonra babamın üç gün boyunca hiç normal seviyeye düşmeyen ateşi ortaya çıktı. Korona virüsü şüphesiyle acil olarak hastaneye kaldırıldık. Gelip beni babamla birlikte götürdüler çünkü o zamanlar babamın birinin sürekli yardımına ihtiyacı vardı. Bizi korona virüs hastaları olarak hastaneye aldılar ve babama on gün boyunca tedavi uyguladılar. Ben herhangi bir belirti göstermediğimden beni sadece gözlem altında tutmuşlardı. Sekiz gün sonra, babamın ateşi normal seviyelere düştü ve doktorlar bize “bu sadece bir zatürree” dedi. Ancak bu günleri gelin bir de bize sorun.

Sonrasında korona sürecindeki “yeni normal” hayatımıza geri döndük, yani sadece evde kalmaya devam ettik. Bu süreçte Freie Schule için yapmam gerekenler üzerinde çalışmaya başladım. Görevlerimden birisi gelecek yıl benim yerime gelecek olan gönüllü hakkındaki tüm yasal süreçleri takip ederek tamamlamaktı. Daha öncesinden de tanıdığım arkadaşım Hilal ile iletişime geçerek ikili anlaşmalar, vize için gerekli belgeler, ev sahibi ve gönderici kuruluş için gerekli belgeler gibi tüm süreçleri tamamladık. Yasal süreçler için gerekli evrakları hazırlamak uzun sürse de Hilal şimdi vize başvurunu yaptı.

Daha fazla örnek olarak ikinci görevim ise okul için bir fotoğraf albümü oluşturmaktı. Avusturya’dayken okuldaki görevlerimden birisi de çocukların fotoğraflarını çekmek ve onları okul için saklamaktı. Bütün yıl boyunca elimde sayısı 2000’i geçen fotoğraf birikmişti. Her şeyden önce, tüm fotoğrafları seçtim ve sıraladım; fotoğraf sayısı düşünüldüğünde bu kolay değildi. Her çocuk için onların isimlerini taşıyan farklı klasörler oluşturdum ve ilgili fotoğrafları klasörlerine koydum. Bundan sonra bir çevrimiçi albüm yapım sayfası oluşturdum ve albümü tasarlamaya başladım. Öğretmenlerimizden gelen bazı düzenlemelerden sonra albüm hazırdı. Bu albüm bu yılı çocuklar için kalıcı hale getirdi, bu durum beni çok mutlu ediyor.

Ve bir süre sonra ulusal ve uluslararası haberler ülkelerin sınırlarını yeniden açtıklarını duyurdu. Tüm süreç boyunca yöneticimle her zaman temas halindeydik ve her çarşamba haftalık toplantılarımızı yapmaktaydık. Johanna beni her konuda çok destekledi, ona çok çok teşekkürler. Toplantılarımızdan birinde, ona en azından tüm çocukları ve ebeveynleri tekrar görmek, kişisel eşyalarımı almak için Avusturya'ya geri dönmek istediğimi söyledim. Bu karardan memnun kaldı ve diğer ebeveynlere de sordu. Diğer ebeveynler için de herhangi bir sorun yoktu. Türkiye 20 Haziran'da sınırlarını açtı ve ben de 1 Temmuz için Avusturya'ya biletimi aldım. Avusturya'nın bir düzenlemesi olarak Türkiye'de bir korona testi yaptırdım ve Avusturya yetkililerine sundum.

Yine çocuklarla ve ebeveynlerle birlikte olmak benim için unutulmazdı. Onlarla birlikteyken yine kendimi ikinci evimde ve Avusturya'daki arkadaşlarımla mutlu hissettim. Ancak yine de herkesin hemfikir olduğu büyük bir şansızlık yaşıyordum. Çünkü Avusturya'ya geldikten sadece bir gün sonra, artan yeni korona virüsü hastaları nedeniyle okullar tekrar kapatıldı. Ancak en azından çocukları bir gün olsa görebildim ve bu hepimiz için uygun yolla yapılan bir elveda niteliğindeydi. Çocukların, velilerin ve benim bu sürecin bittiğine gerçekten ikna olabilmemiz adına uygun bir elveda çok önemliydi ki böyle de oldu. Geri kalan zamanımda okulun velileri ile görüştüm. Beni yemeğe, kahve içmeye, gezmeye ve en önemlisi sohbet etmeye çağırmışlardı. Beni ailelerinin bir parçası olarak kabul ettikleri ve zarif/ iyi düşünülmüş hediyeleri için her birine çok teşekkür ediyorum. İyi ki böyle bir deneyim yaşamışım, iyi ki hepinizi tanımışım.

Sevgi ve saygılarımla,

Muhammed Refik Tekeli

Muhammed ist unsere Freiwillige Helfer/ Volunteer im Schuljahr 2019/2020.

Erasmus+ Dieses Projekt wurde mit Unterstützung der Europäischen Kommission finanziert. Die Verantwortung für den Inhalt dieser Veröffentlichung trägt allein der Verfasser/die Verfasserin; die Kommission haftet nicht für die weitere Verwendung der darin enthaltenen Angaben.

Zurück