EVS - September 2019

Dieser Artikel ist dreisprachig.
This article is bilingual.
Bu yazı üç dilde yazılmıştır.

SEPTEMBER: Schritte ins Abenteuer

Als erstes möchte ich allen „Merhaba“ sagen. Auf Türkisch bedeutet das „Hallo“.

Bevor ich mich selbst vorstelle und meine Gefühle/Gedanken über die Schule beschreibe, möchte ich euch die Geschichte erzählen, wie ich auf die „Freie Schule Linz“ gestoßen bin.

Vor zwei Jahren habe ich mich beim EVS-Programm (European Voluntary Service) beworben. Dieses Programm unterstützt Menschen finanziell, die von Freiwilligenarbeit begeistert sind. Ich wollte unbedingt mit Kindern auf dem Gebiet der Erziehungspsychologie arbeiten. Ich habe nach Möglichkeiten gesucht und viele verschiedene Organisationen gefunden. So bin ich das erste Mal mit der „Freien Schule Linz“ in Kontakt gekommen. Was ich über diese gelesen habe weckte mein Interesse: „Unsere Grundidee ist es den Kindern eine sichere Umgebung zu bieten und ihre psychischen und physischen Entwicklungsprozesse zu respektieren.“ Dann fand ich die Webseite der Schule und las viele Artikel über die Freiwilligen, die dort die letzten Jahre gearbeitet haben. Da ich bereits einige Bücher über Erziehung gelesen habe, darunter auch solche, die alternative Erziehungsmethoden beschreiben wie „Eigentlich braucht es keine Erziehung“, war das sehr interessant für mich und ich wollte dieses System kennen lernen. Also habe ich mich zweimal beworben, letztes Jahr und heuer. Die zweite Bewerbung wurde angenommen und jetzt bin ich hier, in Linz.

Mein Name ist Muhammed Refik TEKELI und ich bin 22 Jahre alt. Ich komme aus der Stadt Esiksehir aus der Türkei. Momentan studiere ich Psychologie an der Ankara-Yildirim-Beyazit Universität. Nach diesem Jahr in Linz werde ich dorthin zurückkehren und meinen Bachelor abschließen, was noch ein Jahr dauern wird. Also ist das jetzt eine Art Studienauszeit für mich um Erfahrungen zu sammeln. Ich war zu meiner Hochschulzeit sehr an der deutschen Sprache interessiert und habe jetzt wieder zu lernen begonnen. Im Wesentlichen kann ich Deutsch sprechen und verstehen, aber nicht zur Gänze. Neben meiner Tätigkeit in der Schule ist es für mich sehr wichtig in Österreich, Deutsch zu lernen. Ich hoffe, dass das Jahr für die Kinder, für die Schule und für mich ertragreich sein wird.

Die ersten Menschen, die ich in Linz getroffen habe, waren Johanna und ihre zwei Töchter. Sie haben mich von der Busstation abgeholt und mich mit einem großen Poster begrüßt, auf dem „Muhammed“ geschrieben stand, welches die Kinder selbst gemacht hatten. Ich war sehr glücklich, weil sie so viel Arbeit in die Gestaltung investiert hatten. Ich bin in Linz vier Tage vor Schulbeginn angekommen. In der ersten Woche war die Schule nur zwei Tage geöffnet. Es war eine Art Orientierungsphase für die Kinder nach den Sommerferien. Wir hatten Freizeitaktivitäten und Exkursionen geplant. Ich habe Kinder dabei beobachtet, wie sie reagieren, wie sie antworten und wie sie ihren gewohnten Aktivitäten nachgehen. Im Gespräch mit den Lernbegleitern haben wir gemeinsam entschieden, dass ich in den ersten Monaten hauptsächlich in der Rolle des Beobachters sein sollte. Ich muss erst mit dem Erziehungsansatz der Schule vertraut werden und lernen, wie die Lernbegleiter in verschiedenen Situationen reagieren und Konflikte lösen (oder helfen zu lösen). Gleichzeitig lerne ich die Kinder kennen, ihre Namen, ihre Hobbies und was sie mögen bzw. nicht mögen.

In der Schule gibt es verschiedene Räume für verschiedene Aktivitäten. Kinder können diese Räume für Mathematik, Handarbeit, Zeichnen, Holzarbeit, Lesen, Physische Aktivitäten, Musik und Rollenspiel benützen. Zwischen diesen Bereichen können sie jederzeit wechseln. Es gibt drei verschiedene Altersgruppen in der Schule: Primaria, Vor-Sekundaria und Sekundaria. Den Kindern steht es frei, sich selbst zu entdecken und ihre Potentiale zu leben, aber es gibt drei „rote Regeln“, auf denen der Alltag aufbaut. Es gab immer schon viele Menschen, die sich besorgt darüber Gedanken machten, ob zu viel Freiheit ins Chaos führt. Aber andererseits gibt es Kindern Entscheidungsfreiheit, wenn sie in ihrer Individualität anerkannt werden. Sie kennen ihre Bedürfnisse, ihre Grenzen und eigenen Regeln. In den nächsten Wochen werde ich mehr und mehr versuchen, mit den Kindern in Kontakt zu kommen. Sie boten mir bereits an, mitzuspielen, um mich kennen zu lernen. Also haben wir Tischspiele, Fußball, Tischtennis, Zombie etc. gemeinsam gespielt. Während ich versuche, die Kinder kennen zu lernen, möchte ich den Umgang mit Montessori-Material lernen. Für die Kinder ist es aufgrund ihrer Entwicklung einfacher, etwas konkret statt abstrakt zu lernen. In den meisten Ländern versuchen Lehrer Kindern immer noch abstrakte Inhalte zu lehren, vor allem in Mathematik. Aber das passt nicht zur natürlichen Entwicklung der Kinder. Ich habe viele Montessori-Materialien im Bereich Mathe gesehen und sie helfen den Kindern zu verstehen, was sie tun. Für mich war es sehr interessant, diese auszuprobieren. Ich muss gestehen, dass ich bei den ersten Versuchen gescheitert bin. Ich habe viele Ideen zu Angeboten. Ich werde anfangen, diese mit der Zeit zu realisieren. Ich hoffe, wir werden gemeinsam viel lernen und Spaß haben.

Eines Tages kamen ein paar Kinder zu mir und sagten: „Wir haben einen toten Igel gefunden, der auf der Straße von einem Auto überfahren wurde. Wir wollen diesen von dort mitnehmen begraben.“ Also haben wir den armen Igel geholt und im Schulgarten begaben. Sie haben ein Grab vorbereitet mit vielen Blumen. Mir gefällt die Idee hinter diesem Verhalten. Sie haben sein Leben respektiert.

Als wir an einem anderen Tag im Garten waren, beobachtete ich etwas, das mir falsch vorkam. Ältere Kinder versuchten Einrad zu fahren und taten so, als könnten sie es nicht. Ich wusste jedoch durch meine Beobachtungen, dass sie durchaus dazu imstande waren. Sie haben es versucht und haben nach jedem Sturz weiter gemacht. Jüngere Kinder, die das Einradfahren noch nicht konnten, beobachteten sie. Nach 15 Minuten zeigten die älteren Kinder, dass sie durchaus die Fähigkeiten besaßen, aber es bewog schließlich alle beobachtenden Kinder, auch das schüchternste, es auszuprobieren. Das ist für mich ein Paradebeispiel für Peer-to-Peer Erziehung, die gerade sehr populär wird. Die Schule gibt den Kindern die Möglichkeit, sich selbst Dinge beizubringen. Bis ich diese Situation beobachtet habe, fragte ich mich, ob es gut gehen würde, wenn verschiedene Altersgruppen in der gleichen Umgebung zusammen sind. Aber jetzt habe ich daran keine Zweifel mehr.

Nach einem Monat in Linz bin ich sehr enthusiastisch und aufgeregt darüber, was die Zukunft uns bringen wird. Ich hoffe, dass alles noch besser wird, auch mein Deutsch. Ich werde mehr lernen, mehr beobachten und mehr teilen.

Görüşmek üzere.

SEPTEMBER: Steps into the Adventure

First of all, I want to say everyone “Merhaba”. Merhaba means ‘Hallo’ in Turkish.
Before introducing myself and expressing my feelings/ thoughts about the school, I want to tell you my story of meeting with Freie Schule Linz’.
Two years ago, I decided to apply for the European Voluntary Service (EVS) Program. This program supports people economically, who are enthusiastic for volunteer work. I really wanted to work with children in the area of educational psychology. I searched about possibilities and found many different organizations. This is how I got in touch with Freie Schule Linz. What I read was interesting for me, because it said, that ‘our main idea is to prepare a safe environment for the children and respect their psychological and physiological development’. Then I found the website of the school and read many articles of the volunteers who were working there before. It was really interesting for me, because I read some books about education, alternative education approaches or people who say ‘we do not need education’ but I could not get any opportunity to experience these kind of systems. I applied two times, one year ago and now. And the second application was approved. So, now I am here, in Linz.
My name is Muhammed Refik TEKELİ and I am 22 years old. I am coming from Turkey, from Eskişehir. At the moment I am studying Psychology at Ankara Yildirim Beyazit University. After this year in Linz, I will go back to Turkey and finish the bachelor, I have one more year to go. So this is my gap year, actually much more ‘experience’ year. I was interested in German language at high school and now, I started to learn again; I can speak/ understand German but not everything. Besides being with children in Freie Schule Linz, it is really important for me to be in Austria to learn German. So, I hope this year will be fruitful for the children, for the school and for me.
The first people that I met in Linz were Johanna and her two daughters. They picked me up from the bus station and welcomed me with a great poster with "Muhammed" written on it, prepared by the kids. I was really happy because they put so much effort in preparing that poster. I arrived to Linz 4 days before the school started, I tried to get used to the school and Linz. In the first week, the school was open only for two days. It was kind of an orientation for the children after the summer holidays. We went for outdoor activities, or ‘Exkursionen’. I observed children how they react, how they respond, and how children follow their typical activities. Talking with the teachers, we decided for me to stay in observation for the first months. I need to get to know the educational approach of the school, how teachers behave in some different situations and how they solve (or help to solve) conflicts. At the same time, I am getting to know the children: their names, their hobbies and what they like or do not like.
In the school, there are many rooms for many different aims. Children can use these rooms for mathematic, handcrafting, painting, woodwork, reading, physical activity, music, and role-playing. Also, they have a wide area for themselves. There are three different age groups in the school, named as Primaria, Vor-Sekundaria, and Sekundaria. These children have freedom of discovering themselves and reaching their potentials, but also they have three ‘red rules’ which are the basics of school. In history, many people have been concerned about the question, if freedom makes the situation worse and slides into chaos. But on the contrary, it gives children the freedom to make their own decisions, when people behave to them with an acceptance of their individuality. They know their needs, borders and own rules. In the following weeks, I will try to get more and more in touch with children. They also wanted to get to know me with offers such as ‘Muhammed, do you want to play with us?’. We played table games, football, table tennis, zombie game and so on. While I am getting to know the children, I am also trying to get familiar with Montessori materials. For the children, it’s more easy to learn something concretely before learning it abstract, due to their development. In most of the countries, teachers are still trying to teach children basically abstract things, especially in math. But this does not match with the nature of the child. I saw many Montessori materials in math, they help children to understand what they are doing. It was also really interesting for me to try these materials. I just need to admit that I failed in the first trials. I also have many ideas for offers to the children in my mind. I will start to realize these offers week by week. I hope, we will learn many things and have a lot of fun.
One day, some children came to me and said that: ‘we saw a dead hedgehog which is crushed by a car on the road. And we want to take it from there and bury it in the ground’. We went there together and took the poor hedgehog into the garden of the school. They prepared a grave for it with a lot of flowers. I really like the idea behind this behaviour. They could not do anything for it anymore, but they were respecting its life.
And another day, when we were in the garden with children, I realized that something was wrong. Older children were trying to ride unicycle as if they couldn't do it, but I already had seen them doing it. They were trying and falling, but after each falling, they tried again. Younger children, who could not ride unicycle, were watching them. After 15 minutes’ of trying, all the older children showed that they can ride the unicycle. Then suddenly, all the younger children, wanted to try it, even the shyest one. It was one of the examples of peer-to-peer education which became really popular recently. This school gives the opportunity to children to teach each other. Until I observed this situation, I had some concerns about different age groups being together in the same environment. But now, I have no more doubts.
After one month in Linz, I am really enthusiastic and excited about what future will bring to us. I hope, everything will be better, even my Deutsch. I will learn more, observe more and share more.
Görüşürüz.

EYLÜL: Serüvene Adımlar

Öncelikle herkese “Grüß Gott” demek istiyorum. Bu bizdeki ‘Selamün Aleyküm’, ama Hristiyancası.

Kendimi tanıtmadan ve okul hakkındaki duygularımı/ düşüncelerimi ifade etmeden önce, sizlere “FreiSchule ile buluşma hikâyem” den bahsetmek istiyorum.

İki yıl önce Avrupa Gönüllü Hizmeti (EVS) Programını uygulamaya karar verdim. Bu program gönüllü çalışmalara hevesli olan insanlara fırsat verir ve onları ekonomik olarak destekler. Eğitim psikolojisi alanında çocuklarla çalışmak istedim. Bunun için çok araştırma yaptım ve birçok farklı organizasyon buldum. Her birini okumaya başladım, sonra FreiSchule Linz ile karşılaştım. Diğerlerinden farklıydı: “Çocuklar için güvenli bir ortam hazırlamak ve onların psikolojik ve fizyolojik gelişmelerine saygı duymak bizim temel görevimiz” diyordu. Sonra okulun web sitesini buldum ve gönüllü makalelerin çoğunu okudum. Bu benim için gerçekten ilginçti, çünkü eğitim, alternatif eğitim yaklaşımları veya “eğitime ihtiyacımız yok” diyen bazı kitaplar okudum, ancak bunu deneyimleme fırsatı bulamamıştım daha önce. FreiSchule Linz’e iki kez başvurdum, ilk başvurum iki yıl önceydi. Ve ikinci başvuru onaylandı. Yani, şimdi buradayım, Linz'de.

Adım Muhammed Refik TEKELİ ve 22 yaşındayım. Türkiye'den geliyorum, Eskişehir'den. Hala öğrenciyim; Ankara Yıldırım Beyazıt Üniversitesi'nde Psikoloji okuyorum. Lisansı bitirmek için bir yılım daha var. Linz'de bir yıl sonra Türkiye'ye geri döneceğim ve lisansı bitireceğim. Yani bu benim boşluk yılım, aslında çok daha fazla “deneyim” yılı olacak diye düşünüyorum. Lisede Alman dili ile ilgilenmiştim ve öğrenmeye başladım; Almanca konuşabilir/ anlayabilirim ancak hızlı konuşulduğunda, anlaşılmaz bir aksan kullanıldığında çoğu zaman anlayamıyorum. FreiSchule Linz'de çocuklarla birlikte olmanın yanı sıra, Avusturya'da da Almanca öğrenmek benim için çok önemli. Bu yüzden umarım bu yıl çocuklar, okul ve benim için çok verimli olur.

Linz'de tanıştığım ilk kişi Johanna (ve iki kızı). Beni otogardan aldılar, üzerinde "Muhammed" yazan çocuklar tarafından hazırlanmış harika bir pankart ile karşıladılar. Gerçekten çok mutlu oldum çünkü bu posteri hazırlamak için çok çaba harcadıkları belliydi. Okul başlamadan 4 gün önce Linz'e geldim, okula ve Linz'e alışmaya çalıştım. İlk hafta, yaz tatilinden sonra çocukların okula alışabilmesi için iki gündü. Bu hafta iki gün de açık hava etkinlikleri veya 'Exkursionen' diyebileceğimiz park ve orman gezilerine gittik. Çocuklara nasıl tepki verdiklerini, nasıl davrandıklarını ve tipik faaliyetlerinin neler olduğunu gözlemledim. Öğretmenler ve ben ilk aylarda gözlem yapmam gerektiği konusunda anlaştık. Okulun eğitim yaklaşımını, öğretmenlerin bazı farklı durumlarda nasıl davrandıklarını, öğretmenlerin çatışmaları nasıl çözdüklerini (veya çözmelerine yardımcı olduklarını) bilmem gerekiyor, bu yüzden gözlem çok önemli benim için. Aynı zamanda, bu süreçte çocukları tanıyorum: isimleri, hobileri, neyi sevip sevmedikleri..

Okulda, birçok farklı amaç için birçok oda var. Çocuklar bu odaları matematik, el işi, resim, doğrama, okuma, fiziksel aktivite, müzik ve rol yapma için kullanabilir. Ayrıca, kendileri için geniş bir alana sahiptirler. Çocuklar Primaria, Vor-Sekundaria ve Sekundaria olarak adlandırılıyor. Bu çocuklar kendilerini keşfetme ve potansiyellerine ulaşma özgürlüğüne sahipler, fakat aynı zamanda okulun temelini oluşturan “kırmızı kuralları” var. Tarihte ve günümzde, birçok insan özgürlüğün durumu daha kötü hale getirip getirmeyeceği ve kaosa sebep olup olmayacağı konusunda endişeliydi. Fakat tam tersine, insanlar çocuklarına ‘onların da bir birey olduklarını’ kabullenerek davrandıklarında; bu, çocukların kendi kararlarını vermelerine yardımcı olacaktır. Onlar ihtiyaçlarını, sınırlarını ve kendi kurallarını biliyorlar.

Sonraki haftalarda çocuklarla iletişim kurmaya çalışıyordum. 'Muhammed, bizimle oynamak ister misin?' gibi tekliflerle beni tanımak istediler. Masa oyunları, futbol, ​​masa tenisi, zombi oyunu vb. oyunlar oynadık. Çocukları tanımaya çalışırken Montessori materyallerini de öğrenmeye çalışıyorum. Çocuklar için, bir konunun öncelikli olarak somut şeklinin kavranması ve sonrasına soyuta geçilmesi onların gelişimleri düşüldüğünde çok önemlidir. Ülkelerin çoğunda, hala çocuklara özellikle matematikte soyut şeyler öğretmeye çalışıyorlar. Ancak bu çocuğun doğası ile uyuşmuyor ve tüm sistemler bu yüzden çöküyor. Montessori’nin birçok matematik materyalini gördüm; çocuklara ne yaptıklarını anlamalarına yardımcı oluyorlar, yapmaları gereken şeyi somutlaştırıyorlar. Bu malzemeleri denemek benim için de çok ilginçti ancak ilk denemelerde başarısız olduğumu itiraf etmeliyim. Ayrıca aklımda çocuklara önerebileceğim birçok teklifim var. Bu teklifleri haftadan haftaya onlara sunmaya başlayacağım. Umarım, çok şey öğreniriz ve çok eğleniriz.

Çocuklar bir gün bize geldiler ve dediler ki: ‘Yolda bir araba tarafından ezilmiş ölü bir kirpi gördük ve onu oradan alıp toprağa gömmek istiyoruz '. Birlikte gittik ve oradaki zavallı kirpiyi alıp okulun bahçesine getirdik. Kirpi için özenle uğraşarak çiçeklerle bezenmiş bir mezar hazırlarlar. Bu davranışın arkasındaki fikri gerçekten çok sevdim. Belki kirpi için yapacakları bir şey yoktu, ancak onun hayatına saygı duyuyorlardı.

Ve bir başka gün, çocuklarla bahçedeyken, ilginç bir şey gözlemledim. Büyük çocuklar tek tekerlekli bisikleti süremiyorlarmışçasına bir oyun düzenliyorlardı, ancak ben onların bunu yapabildiklerini çok defa görmüştüm. Deniyorlar ve düşüyorlardı, ama her düşüşten sonra tekrar denediler. Aynı zamanda onlar oyunlarını sürdürürken, tek tekerlekli bisiklete binemeyen küçük çocuklar onları izliyordu. 15 dakikalık denemelerden sonra, tüm büyük çocuklar tek tekerlekli bisiklete binebileceklerini gösterdiler. Sonra aniden, küçük çocuklar, en utangaç olanları bile tek tekerlekli bisiklet sürmeyi öğrenmeyi denemek istedi. Harikaydı, son zamanlarda popüler olan akranlar arası eğitim örneklerinden biriydi bu. Bu okul aynı zamanda çocukların birbirilerinden öğretmeleri için onlara fırsat veriyor. Bu durumu gözlemleyene kadar, farklı yaş gruplarının aynı ortamda bulunmaları konusunda bazı endişelerim vardı. Ancak artık hiç şüphem yok.

Linz'deki bir aydan sonra, geleceğin bize neler getireceği konusunda çok hevesliyim ve heyecanlıyım. İnşallah her şey daha iyi olur, hatta Almancam bile. Daha fazla öğreneceğim, daha fazla gözlemleyeceğim, daha fazla paylaşacağım ..

Aufwiedersehen.

Muhammed ist unsere Freiwillige Helfer/ Volunteer im Schuljahr 2019/2020.

Erasmus+ Dieses Projekt wurde mit Unterstützung der Europäischen Kommission finanziert. Die Verantwortung für den Inhalt dieser Veröffentlichung trägt allein der Verfasser/die Verfasserin; die Kommission haftet nicht für die weitere Verwendung der darin enthaltenen Angaben.

Zurück